tag:blogger.com,1999:blog-31000526265187398162008-07-17T01:24:28.548-04:00Nelenoreply@blogger.comBlogger1125tag:blogger.com,1999:blog-3100052626518739816.post-60153378826950766542007-02-28T12:54:00.000-05:002007-03-01T16:46:50.631-05:00<span style="font-size:85%;">Eens was ik Buitel. Ik leerde de geheimen van het bloggen kennen, maakte me steeds meer kenbaar als blogger en genoot van het schrijverschap.<br /><br />Tot het échte leven zich aan me opdrong. Het leven als kersverse echtgenote (met dito echtgenoot), in een kersverse drukke job (met dito verantwoordelijkheid), op zoek naar huisje, tuintje en boompje. Het beestje had ik al. Toen ik op korte tijd ook het huisje had gevonden, kon het helemaal beginnen. Ik zou het échte leven opnemen, met échte contacten, échte drukte en échte stress. En zo geschiedde. Want een nieuwe job vult zich niet zomaar in en een goede echtgenote word je niet enkel door de ring die aan je vinger wordt geschoven. Dus ging al mijn tijd en aandacht naar dit echte leven en was ik opgelucht dat ik ook niet nog een virtueel leven in de vorm van een blog moest onderhouden.<br /><br />Maar toch. Ergens bleef er iets wringen, een vervelend gekietel dat me niet los liet. ’s Morgens in de wagen op weg naar het werk, kwam het bij me op. Of op een luie zaterdagochtend, terwijl ik de krant las. Ideeën vormden zich, heuse ontwerpen maakte ik in mijn hoofd. Ik zou blijven schrijven en dit alles op het net gieten. In een heuse site, met links, hoofdpagina’s en bijschriften. Ik piekerde me rot over de vorm ervan en slaagde er niet in om één ervan uit te voeren.<br /><br />In tussentijd wriemelden de emoties in mijn lijf, jaagden de gedachten door mijn hoofd en wist ik met al deze hersenkronkels geen blijf. Mijn nieuwbakken man ving al heel wat op, maar toen ook hij het druk kreeg op het werk, wist ik dat ik niet alles bij hem moest leggen. Onbewust was ik nog steeds op zoek naar die hoogstpersoonlijke uitlaatklep, die opgelicht mocht worden door anderen. Onbewust miste ik het schrijven, het gelezen worden en misschien nog het meest: het delen. En uiteindelijk werd ik me ervan bewust: in ferme ontwerpen moet ik het niet zoeken, ook drukke sites zullen mijn honger niet stillen. Buitel ben ik al lang niet meer. Maar gewoon Nele is meer dan genoeg.</span>Nelenoreply@blogger.com